VI. PAŹDZIERNIK 1984 – MORD ZAŁOŻYCIELSKI III RP

VI. 1.

VI. 2. MĘCZEŃSTWO i BRUTALNY MORD KS. JERZEGO POPIEŁUSZKI PRZEZ FUNKCJONARIUSZY MSW 


1984

19 października 1984 – został uprowadzony ks. Jerzy Popiełuszko, a potem zamęczony i utopiony w zalewie na Wiśle koło Włocławka przez funkcjonariuszy MSW.

 

 

VI. 3. FIKCYJNE ŚLEDZTWO

 

 

II. 5. 2.  MAGDALENKA, ZAWRAT i „OKRĄGŁY STÓŁ” – ROZWIŃ

1988

25 kwietnia 1988 – Bydgoszcz jako pierwsza rozpoczęła falę strajków strajkiem w Wojewódzkim Przedsiębiorstwie Komunikacyjnym.

Było to pierwsze tak masowe wystąpienie pracownicze w Bydgoszczy od wprowadzenia stanu wojennego.

Protest zakończył się następnego dnia wieczorem, a jego rezultatem było podniesienie zarobków pracowników WPK i cen biletów komunikacji miejskiej.

Strajk objął też Hutę imienia Lenina , gdzie od władz zażądano przywrócenia do pracy pracowników (będących działaczami „Solidarności) zwolnionych w stanie wojennym. Domagano się także wzrostu wynagrodzeń za pracę.

Strajk upadł z powodu interwencji oddziałów ZOMO.

  • 1 maja 1988Rozpoczęły się manifestacje w Bielsku Białej, Dąbrowie Górniczej, Gdańsku, Łodzi, Płocku, Krakowie, Wrocławiu a także w Warszawie.
  • W Stoczni Gdańskiej obawiano się użycia sił ZOMO – po odcięciu telefonów w gdańskim zakładzie strajk zakończył się.

Stocznię opuściło 1000 osób strajkujących wraz z Lechem Wałęsą na czele.

Władze ukarały przywódców gdańskiej manifestacji zwolnieniami i aresztowaniami.

Sytuacja ekonomiczna w kraju była tragiczna, między innymi z powodu hiperinflacji.

15 sierpnia – Strajki uległy odnowieniu.

Stanęła kopalnia Manifest Lipcowy wraz z innymi czternastoma górnośląskimi kopalniami.

Do fali manifestacji przyłączył się port w Szczecinie, Port Północny a także Stocznia Gdańska, która jeszcze odczuwała skutki majowych strajków.

Strajkujący ponownie domagali się legalizacji „Solidarności” jednak władze znowu użyły sił ZOMO w celu rozbicia ruchów.

Pomimo nalegań ze strony Klubu Inteligencji Katolickiej a także Episkopatu władze odmówiły podjęcia rozmów, w których uczestniczyłby Lech Wałęsa wraz z generałem Czesławem Kiszczakiem.

Ze strony władzy zawisła groźba wprowadzenia godziny milicyjnej i użycia wojska.

26 sierpnia – Generał Czesław Kiszczak w wystąpieniu telewizyjnym zaproponował spotkanie „Okrągłego Stołu” z przedstawicielami, jak to określił, „różnych środowisk społecznych ”. Nie padły jednak żadne konkrety.

W tym samym czasie odbywały się tajne rozmowy, w których stronę rządową reprezentował generał Kiszczak oraz Józef Czyrek.

Przedstawicielem strony społecznej był prezes Klubu Inteligencji Katolickiej Andrzej Stelmachowski i adwokat Władysław Siła-Nowicki.

Podczas dyskusji na VIII Plenum KC PZPR o projekcie powołania Rady Porozumienia Narodowego, a także zapobiegania rozpadowi systemu, coraz bardziej było widać dokonujący się podział na zwolenników i przeciwników porozumienia ze społeczeństwem.

  • 28 sierpnia 1988 – Wraz z zakończeniem VIII Plenum KC PZPR podjęto decyzję, na mocy której wyrażono zgodę ma podjęcie rozmów Kiszczak-Wałęsa.
  • 31 sierpnia 1988 – Doszło do pierwszego spotkania Lecha Wałęsy z generałem Czesławem Kiszczakiem. Rozmówcom towarzyszył biskup Jerzy Dąbrowski.

Strona rządowa zaproponowała rozpoczęcie rozmów Okrągłego Stołu, przy którym mogli zasiąść ludzie związani z dawną Solidarnością.

Nie było jednak porozumienia w sprawie legalizacji związku.

Warunkiem rozpoczęcia rozmów było zaprzestanie strajków.

Wrzesień postawił manifestujących w trudnej sytuacji, gdyż władze dokonały represji na strajkujących.

  • 15-16 września – Drugie spotkanie Kiszczak-Wałęsa. Odbyło się ono w warszawskiej Magdalence.

Zapowiedziano rozpoczęcie rozmów na połowę października.

Obrady jednak stanęły pod znakiem zapytania w momencie odwołania rządu Józefa Messnera.

Nowym premierem został Mieczysław Rakowski, który rozmowy stawiał pod znakiem zapytania.

Wcześniej rozpoczęte konwersacje pomiędzy Czyrkiem i Stelmachowskim w sprawie trybu obrad Okrągłego Stołu także zostały przerwane.

Władze stworzyły listę reprezentantów opozycji, która nie będzie mogła uczestniczyć w obradach – początkowo było to 12 osób jednakże finalnie od rozmów odsunięto Adama Michnika i Jacka Kuronia.

  • 18-19 listopada – Następne spotkanie Kiszczak-Wałęsa potwierdziło zastój w sprawie obrad Okrągłego Stołu.
  • 30 listopada – Doszło do zaniechania kryzysu towarzyszącego sprawie planowanych rozmów.

Lech Wałęsa otrzymał propozycje od przewodniczącego Ogólnopolskiego Porozumienia Związków Zawodowych (OPZZ) Alfreda Miodowicza dotyczącą odbycia debaty telewizyjnej. Propozycja została przyjęta.

  • 30 listopada Odbyła się, transmitowana na żywo przez telewizję, debata Lecha Wałęsy z liderem „reżimowych” związków zawodowych Alfredem Miodowiczem.

Obnażyła ona słabą pozycję władz i na nowo rozbudziła nadzieje społeczeństwa. Opozycja skupiła się wokół utworzonego w grudniu Komitetu Obywatelskiego przy Przewodniczącym „Solidarności”. Władze musiały podjąć dialog.

https://www.historiaposzukaj.pl/wiedza,wydarzenia,175,obrady_okraglego_stolu.html

  • 18 grudnia – Lech Wałęsa zaprosił 119 osób, z którymi stworzył Komitet Obywatelski przy przewodniczącym NSZZ Solidarność.

Komitet został podzielony na 15 sekcji tematycznych, dzięki którym realne stały się przygotowania dotyczące stanowisk strony społecznej w obradach. Komitet był „gabinetem cieni”.

 

1989

  • 18 stycznia 1989 – Przyjęto ustawę opowiadająca się za obradami stołu.

Było to spowodowane groźbą dymisji Biura Politycznego z Jaruzelskim, Kiszczakiem i Rakowskim na czele.

 

27 stycznia 1989 – W kolejnym spotkaniu Kiszczak-Wałęsa gruntownie ustalono wszystkie kwestie dotyczące rozpoczęcia obrad Okrągłego Stołu.

W rozmowach miało wziąć udział 56 osób z czego 20 będzie reprezentować opozycję, 6 Ogólnopolskie Porozumienie Związków Zawodowych, 14 stronę rządową, 14 „niezależnych autorytetów” a także 2 przedstawicieli Kościoła.

  • 21 stycznia 1989 – Na plebanii kościoła św. Karola Boromeusza w Warszawie odnaleziono zwłoki zamordowanego księdza proboszcza Stefana Niedzielaka – związanego z opozycją, byłego kapelana Armii Krajowej, a następnie Zrzeszenia Wolność i Niezawisłość, twórcy Narodowego Sanktuarium Pomordowanych na Wschodzie na Powązkach, współzałożyciela i opiekuna wspólnoty Rodzina Katyńska; sprawcy zbrodni pozostali nieznani.
  • 27 stycznia 1989 – W willi MSW w podwarszawskiej Magdalence doszło do spotkania Lecha Wałęsy i gen. Czesława Kiszczaka, na którym ustalono procedurę obrad Okrągłego Stołu, ich zakres oraz termin rozpoczęcia.
  • 30 stycznia 89 – W Białymstoku znaleziono zwłoki księdza Stanisława Suchowolca, przyjaciela księdza Jerzego Popiełuszki, związanego z Solidarnością; według oficjalnego komunikatu zmarł w wyniku zatrucia tlenkiem węgla.
  • 4 lutego 89 – W Warszawie rozpoczął się III Kongres Konfederacji Polski Niepodległej, który po kilku godzinach został przerwany przez interwencję milicji.
  • 31 sierpnia 1989 – Wałęsa oświadczył Kiszczakowi, iż odnosi się pozytywnie do idei „okrągłego stołu” i reaktywowania pluralizmu związkowego, dla dobra kraju wzywając zarazem do zaprzestania strajków.

https://polskiedzieje.pl/polska-po-1989/lata-1989-2004/rok-1989-w-przebudowie-systemu-politycznego-w-polsce.html

https://twojahistoria.pl/2018/01/26/okragly-stol-najwazniejsze-fakty-daty-i-nazwiska/#2

 

 

http://yelita.pl/artykuly/art/lista-spiskowcow-z-magdalenki

 

Z bolszewicką szczerością

 

  • 6 lutego o godzinie 14:23 – W Pałacu Rady Ministrów na Krakowskim Przedmieściu rozpoczęły się obrady Okrągłego stołu.

Przed budynkiem Urzędu Rady Ministrów miesz­czącym się w Pałacu Namiestnikowskim przy Krakowskim Przedmieściu zaczę­li gromadzić się polscy i zagraniczni dziennikarze, zwykli ludzie oczekując na przybycie niecodziennych gości.

Za chwilę miało bowiem zacząć się inaugura­cyjne posiedzenie obrad z udziałem przedstawicielami komunistycznej władzy i opozycji.

W Sali Kolumnowej Pałacu Namiestnikowskiego ustawiony był już Okrągły Stół, przy którym każdy z uczestników miał swoje wyznaczone miej­sce.

Przedstawiciele Kościoła i obozu rządowego zasiedli przy stole 5 minut przed godziną 14. Z kolei reprezentanci podziemnej „Solidarności” spóźnili się prawie 15 minut. Nie mogli bowiem przecisnąć się przez zgromadzony przed wejściem na dziedziniec pałacu tłum dziennikarzy i publiczności.

Wszystkich wchodzących na salę obrad osobiście witał szef MSW gen. Czesław Kiszczak.

Przy stole naprzeciw siebie zasiedli: pod ścianą gen. Kiszczak, zaś pod oknem – Lech Wałęsa. Linia dzieląca uczestników obrad biegła mniej więcej przez środek stołu. Siedziało przy nim 54 reprezentantów strony rządowo-koalicyj­nej i opozycyjno-solidarnościowej.

Jako pierwszy głos zabrał gen. Kiszczak witając zebranych m.in. słowami:

Przywiodło nas tu poczucie odpowiedzial­ności za przyszłość Ojczyzny. (…) Wszyscy zaś odpowiadamy za Polskę”.

Po przemówieniu generał przekazał przewodnictwo prof. Władysławowi Findeise­nowi, który następnie udzielił głosu Lechowi Wałęsie.

 

 

Większość dyskusji toczono w ramach trzech zespołów negocjacyjnych omawiających kwestię pluralizmu związkowego, problemy gospodarcze i społeczne oraz reformy polityczne.

Wiele spraw rozstrzygano w trakcie poufnych spotkań w wilii w Magdalence.

https://dzieje.pl/aktualnosci/30-rocznica-okraglego-stolu-i-transformacji-8990

  • 12 lutego 89 – Powstał Związek Harcerstwa Rzeczypospolitej (ZHR).
  • 25 lutego 89 – W Jastrzębiu odbył się Kongres Opozycji Antyustrojowej, w którym uczestniczyli przeciwnicy negocjacji z władzami komunistycznymi, m.in. przedstawiciele KPN, PPS-Rewolucja Demokratyczna, Solidarności Walczącej, Ruchu „Wolność i Pokój” oraz Grupy Roboczej Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność”; ponad 120 uczestników spotkania zatrzymała SB.
  • 2 marca 89 – Rozpoczęła się druga tura rozmów w Magdalence pomiędzy przedstawicielami władz PRL a NSZZ „Solidarność”.
  • 15 marca – W życie weszło nowe prawo dewizowe, legalizujące prywatny handel walutą.
  • 3 kwietnia 89 – Podczas negocjacji w Magdalence osiągnięto porozumienie w sprawie kompetencji prezydenta PRL oraz relacji pomiędzy Sejmem i Senatem; uzgodniono także kwestię podziałów mandatów w przyszłym Sejmie.

 

 

 

 

  • 5 kwietnia 1989 – Podpisano porozumienie, kończące obrady. Władze wyraziły zgodę na legalizację „Solidarności”.

Zdecydowano o utworzeniu nowej izby parlamentu – Senatu.

Postanowiono o przeprowadzeniu częściowo wolnych (tzw. kontraktowych) wyborów. Kandydaci niezależni mogli ubiegać się o 100% miejsc w Senacie. W Sejmie jedynie 35% miejsc miało być przedmiotem autentycznej rywalizacji wyborczej, pozostałe 65% zastrzeżono dla kandydatów obozu władzy.

Ustalono, że miejsce zlikwidowanej Rady Państwa zajmie Prezydent, wybierany przez Zgromadzenie Narodowe.

https://www.historiaposzukaj.pl/wiedza,wydarzenia,175,obrady_okraglego_stolu.html

 

II. 5. 3. PO OKRĄGŁYM STOLE – PIERWSZE CZĘŚCIOWO WOLNE WYBORY – ROZWIŃ

  • 7 kwietnia 89 – Sejm uchwalił „Ustawę o zmianie Konstytucji PRL”, wprowadzającą m.in. zapisy o Senacie, urzędzie prezydenta oraz ordynacjach wyborczych do Sejmu i Senatu, a także „Prawo o stowarzyszeniach”.
  • 7 kwietnia 89 – Zgodnie z postanowieniami Okrągłego Stołu, Sejm PRL uchwalił pierwszą demokratyzującą nowelę konstytucji.

Nie była ona jeszcze odejściem od ustroju socjalistycznego, ale wprowadzała urząd prezydenta, Senat oraz Krajową Radę Sądownictwa, umożliwiła też powszechny i wolny wybór 35% posłów i 100% senatorów  (nie tylko z list partyjnych, ale także opozycyjnych) – tzw. sejm kontraktowy.

Wybory do Senatu miały być wolne.

Dwa dni po podpisaniu postanowień Okrągłego Stołu Sejm podjął pracę nad projektami nowych ustaw. Obejmowały one między innymi prace nad stowarzyszeniami, związkami zawodowymi, o zmianami w konstytucji PRL.

Przyjęta została także nowa ordynacja wyborcza. Wiadomo było, że odbędą się wybory do Parlamentu.

Ich termin ustalono na 4 czerwca 1989 roku.

https://polskiedzieje.pl/polska-po-1989/lata-1989-2004/rok-1989-w-przebudowie-systemu-politycznego-w-polsce.html

  • 18 kwietnia 89 – W czasie spotkania Lecha Wałęsy i gen. Czesława Kiszczaka podjęto decyzję o powołaniu Komisji Porozumiewawczej, mającej czuwać nad wykonywaniem porozumień zawartych przy okrągłym stole.
  • 23 kwietnia 89 – Na spotkaniu Komitetu Obywatelskiego „Solidarność” w Warszawie zatwierdzono listy wyborcze do Sejmu i Senatu oraz przyjęto program wyborczy Komitetu.
  • 10 maja 89 – Lech Wałęsa odebrał w Strasburgu Europejską Nagrodę Praw Człowieka.
  • 16 maja 89 – W Krakowie doszło do gwałtownych starć milicji z młodzieżą uczestniczącą w manifestacjach zorganizowanych przez KPN, NZS, Federację Młodzieży Walczącej i Ruch WiP.
  • 17 maja 89 – Sejm uchwalił ustawy „O gwarancji wolności sumienia i wyznania” i „O stosunku Państwa do Kościoła katolickiego”.
  • 22 maja 89 – W Berlinie podpisana została umowa o wytyczeniu granicy w Zatoce Pomorskiej pomiędzy Polską a NRD.
  • 23 maja 89 – Sąd Wojewódzki w Warszawie odmówił rejestracji NZS.
  • 31 maja 89 – W Warszawie powołano Stowarzyszenie Pisarzy Polskich, prezesem został Jan Józef Szczepański; legitymację nr 1 otrzymał Czesław Miłosz.

Tygodnik ukazywał się od kwietnia 1981 r. do wprowadzenia stanu wojennego 13 grudnia 1981 r.; następnie tygodnik został zawieszony przez władze komunistyczne, a część jego dziennikarzy została internowana.

 

  • 4 czerwca 1989 – Pierwsza tura wyborów do Sejmu i Senatu, na zasadach ustalonych podczas obrad Okrągłego Stołu zakończone miażdżącym zwycięstwem Komitetu Obywatelskiego „Solidarności”.
  • 18 czerwca 89 – Druga tura wyborów parlamentarnych.

Do urn wyborczych udało się 25 proc. uprawnionych do głosowania.

Ostatecznie kandydaci Komitetu Obywatelskiego „Solidarność” zdobyli w czerwcowych wyborach wszystkie spośród 161 mandatów, które mogli uzyskać w Sejmie oraz 99 mandatów na 100 w Senacie; łącznie 260 miejsc w 560 osobowym Zgromadzeniu Narodowym.

  • 23 czerwca 89 – Ukonstytuował się Obywatelski Klub Parlamentarny (OKP), jego przewodniczącym został Bronisław Geremek.
  • 30 czerwca – W Warszawie odbyła się demonstracja pod hasłem „Jaruzelski – musi odejść”. Podczas demonstracji brutalnie interweniowały oddziały ZOMO.
  • 3 lipca 89 – W „Gazecie Wyborczej” ukazał się artykuł Adama Michnika „Wasz prezydent, nasz premier”.
  • 9 lipca 89 – Początek wizyty w Polsce prezydenta USA Georga Busha.
  • 11 lipca 89 – W Krynicy Morskiej znaleziono zwłoki ks. Sylwestra Zycha, katolickiego duchownego, związanego z opozycją demokratyczną.

W 1982 r. skazany został na cztery lata więzienia za próbę obalenia siłą ustroju PRL. Od 1986 r. był kapelanem KPN.

Śledztwo nie doprowadziło do ujawnienia sprawców zabójstwa.

  • 19 lipca 89 – Zgromadzenie Narodowe wybrało gen. Wojciecha Jaruzelskiego na pierwszego i zarazem ostatniego prezydenta PRL.

Wybór wojskowego dyktatora wywołał sprzeciw dużej części opozycji demokratycznej. Dla komunistów zaś Jaruzelski miał być gwarancją zachowania części dotychczasowych wpływów.

Więcej tutaj: https://dzieje.pl/aktualnosci/30-lat-temu-wojciech-jaruzelski-zostal-wybrany-na-prezydenta-prl

  • W lipcu 1989Jaruzelski nadal zachował stanowisko pierwszego sekretarza KC PZPR (do czasu przekazania go także Mieczysławowi Rakowskiemu, a więc już po wyborach „okrągłostołowych”.

 

  • Prof. Antoni Dudek w rozmowie z PAP powiedział:

Strona rządowa dążyła wówczas do stworzenia Jaruzelskiemu stanowiska superprezydenta, czyli urzędu, który zapewniałby mu tak naprawdę dalsze rządzenie.

30 lat temu Wojciech Jaruzelski został wybrany na prezydenta PRL
http://rokwolnosci.pl/material/wspolpraca-1989-2019/

  • 29 lipca 89 – W czasie obradującego w Warszawie XIII Plenum KC PZPR gen. Wojciech Jaruzelski, wybrany kilka dni wcześniej na urząd Prezydenta PRL, złożył rezygnację ze stanowiska I sekretarza KC PZPR. Jego następcą został Mieczysław F. Rakowski.
  • 1 sierpnia 89 – W Warszawie na placu Krasińskich odsłonięto Pomnik Powstania Warszawskiego.

– Na terenie całej Polski zniesiono kartki na mięso i jego przetwory.

  • 2 sierpnia 89 – Sejm PRL powołał Komisję Nadzwyczajną do Zbadania Działalności MSW.

Przewodniczącym wybrany został Jan Rokita z Obywatelskiego Klubu Parlamentarnego (OKP).

Sejm powołał gen. Czesława Kiszczaka na stanowisko premiera.

Szybko okazało się, że gen. Kiszczak nie jest w stanie sformować gabinetu. Przeciwko niemu była nie tylko opozycja, która coraz poważniej myślała o podjęciu misji tworzenia rządu przez kogoś z jej szeregów, ale nawet część klubu poselskiego PZPR.

Wśród opozycji opinie na temat budowy przyszłego solidarnościowego rządu były podzielone.

Prof. Antoni Dudek tak przedstawiał dwie koncepcje, które ukształtowały się w jej obozie na przełomie lipca i sierpnia 1989 r.:

„Pierwsza, za którą opowiadali się m.in. Geremek, Kuroń i Michnik, zakładała, że fundamentem gabinetu winien stać się sojusz Obywatelskiego Klubu Parlamentarnego z tzw. reformatorskim skrzydłem PZPR, a ZSL i SD pełniłyby w nim jedynie rolę tła.

Zwolennicy tej opcji sądzili, że tylko przy współpracy z dysponującą realną władzą partią komunistyczną uda się w Polsce dokonać dalszych zmian. Partie satelickie PZPR, pozbawione wpływu na wojsko, siły bezpieczeństwa, administrację i aparat gospodarczy, nie wyglądały zaś na poważnego partnera”.

„Odmiennego zdania – pisał prof. Dudek – byli senatorowie Jarosław i Lech Kaczyńscy, którzy latem 1989 r. zaczęli odgrywać u boku Wałęsy coraz większą rolę.

W ich ocenie uzyskanie realnego wpływu na rząd przy równoczesnym utrzymaniu popularności społecznej wymagało podjęcia takich działań, które opinia publiczna mogłaby odczytać jako wymierzone w monopol PZPR. Bez wątpienia takim właśnie krokiem byłoby stworzenie koalicji OKP-ZSL-SD”. (A. Dudek „Reglamentowana rewolucja”)

Lech Wałęsa opowiedział się za tworzeniem koalicji z ZSL i SD.

https://dzieje.pl/aktualnosci/25-lat-temu-powstala-koalicja-solidarnosci-zsl-i-sd

  • 7 sierpnia 89 – Oświadczenie Lecha Wałęsy w sprawie koalicji rządowej Obywatelskiego Klubu Parlamentarnego, Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego i Stronnictwa Demokratycznego.

Konsekwencją było powołanie na stanowisko premiera Tadeusza Mazowieckiego – pierwszego niekomunistycznego szefa rządu w Polsce od zakończenia II wojny światowej.

  • 14 sierpnia 89 – Gen. Kiszczak ogłosił, że rezygnuje z misji tworzenia rządu.
  • 16 sierpnia – Klub poselski ZSL udzielił oficjalnego poparcia inicjatywie Lecha Wałęsy, popierając sojusz z Solidarnością.

Wałęsa odbył rozmowę z Tadeuszem Mazowieckim, który tak ją wspominał:

„Spotkałem się z Wałęsą w restauracji Hotelu Europejskiego. Przekonywałem go, żeby to on objął tę funkcję. (…) Wałęsa mówił, że nie chce, że musi zostać w „S”, a nawet napomknął coś o prezydenturze.

Namawiał mnie, żebym to ja został premierem. Poprosiłem o dzień do namysłu. I następnego dnia wyraziłem zgodę”. („Parada premierów”, „Gazeta Wyborcza”, 8-9 maja 1999 r.)

19 sierpnia 89 – Wojciech Jaruzelski przyjął rezygnację gen. Kiszczaka i powierzył misję tworzenia rządu Tadeuszowi Mazowieckiemu.

Tego samego dnia nowemu premierowi poparcia udzieliła Krajowa Komisja Wykonawcza NSZZ „Solidarność”.

24 sierpnia 89 – Sejm powołał Tadeusza Mazowieckiego na stanowisko prezesa Rady Ministrów.

Za głosowało 378 posłów, 4 było przeciw, a 41 wstrzymało się.

 

 

 

1991

1991Stany Zjednoczone i ZSRR podpisały pierwszy Traktat o redukcji broni strategicznej (START1).

https://worldbeyondwar.org/pl/pami%C4%99taj%C4%85c-lekcj%C4%99-historii-nuklearnej-w-Reykjaviku-putin/

 

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s